Sigrid koetse ziek
Sigrid koetse ziek

Sigrid koetse ziek /\ Na zijn middelbare school ging Koetse naar een theaterschool in Amsterdam. In 1955 ontving ze de Naeff-prijs voor de beste leerling van haar eindexamenklas. Koetse speelde lange tijd voor de Nederlandse Comedie, het Publiekstheater en de Toneelgroep Amsterdam.

Voor haar werk in bakeliet won ze in 1988 een Theo d’Or. In Terrence McNally’s toneelstuk Master Class uit 1997 nam ze het personage aan van Maria Callas. Ze verscheen kort in de film Goede tijden, vreselijke tijden in 2006, als een jong meisje.

Twee seizoenen speelde ze in de komedie Bergen Binnen.
Op 2 juni 1960 trouwde ze in Haarlem met acteur/regisseur Jan Retèl. Sjoera Retèl, actrice, is een van hun twee dochters.

Om Sigrid Koetse’ 40 jaar op het Nederlandse toneel te erkennen, schonk de Orde van Oranje-Nassau haar in 1996 de eer van Ridderschap.

Sigrid Koetse heeft meer dan de helft van haar leven op het podium gestaan, waar ze genoot van de aandacht en het jubelende gejuich. Elke avond zei ze: “Dank je”, voor een enthousiaste menigte en een volle zaal. Het is voorbij nu. Is dat zo, of niet? Om tante Iki te citeren: “Verlies nooit de hoop.

Dat lichtpuntje komt altijd terug”, voegt ze eraan toe in het persoonlijke filmportret. Ze laat zien hoe krachtig kwetsbaarheid kan zijn zonder je te schamen. En hoe haar leven om het podium draaide.

Sigrid koetse ziek

De voordeur draagt ​​nog steeds de naam van wijlen haar echtgenoot Jan Retèl. Uiteindelijk heeft het zijn tol geëist en is hij overleden. Ik heb sinds zijn dood veel tijd alleen doorgebracht.

‘ Omdat hij haar eerste en grootste liefde was, heeft ze er nooit meer een gehad. Eenzaamheid begint haar te beheersen naarmate de jaren verstrijken.

Voor iemand die al zo lang gewend is om mensen om zich heen te hebben, de collega’s van het theatergezelschap die ook vaak vrienden werden, is dat een verschrikkelijk gevoel.

De mensen die van haar hielden in het theater en de mensen die met haar hadden gewerkt aan de televisieshow waarvoor ze tot voor kort vaak werd gezocht.

Het punt van geen terugkeer is voorbij. Wanneer Wytse haar peilt naar haar gevoelens van eenzaamheid in de film, kun je zien hoe ze worstelt.

“Eenzaamheid is iets waar je gewoon niet mee om kunt gaan. De vraag die je stelt is volslagen onzin: hoe ga je om met eenzaamheid? Ik kan me niet voorstellen dat je met zoiets te maken krijgt.”

In de rommelige woonkamer worstelt een tengere, oude actrice zich te verplaatsen, een persoonlijk museum over haar verleden. Zachtrood licht, gedempt licht en lades en kasten vol met scripts en brieven van onder meer Ramses Shaffy vullen de kamer.

Een tijdcapsule uit het verleden, kortstondig theater is hier gehuisvest. Wanneer ze ontdekt dat haar Oranje-Nassau Orde Riddermedaille uit 1996 zoekgeraakt is, raakt ze even in paniek voordat ze deze terugkrijgt.

Sigrid koetse ziek
Sigrid koetse ziek