Jacob derwig ouders
Jacob derwig ouders

Jacob derwig ouders /\ Met heel mijn hart sta ik op het podium. Om de kijker bij de keel te grijpen, moet het sissen. Elk aspect van mijn rollen is minutieus gepland en ik streef ernaar om de lat hoog te leggen.

Zodra de show begint, duik ik er meteen in. Spelend op de adem van het publiek, laat ik al mijn eerdere kennis los.

Er moet die avond iets origineels worden verzonnen. Het is angstaanjagend om volledig bloot te staan ​​voor een zaal gevuld met.

500 mensen en oude teksten uit het jaar 1600 die gelezen moeten worden onder een schijnwerper. Uiteindelijk kun je de magie van theater pas echt ervaren als je bereid bent die angst los te laten.

Theater daarentegen wordt voor een klein aantal mensen in Nederland gezien als een linkse tijdverdrijf. Dan moet je niet iets slechts neerleggen om die ene persoon tien jaar het theater uit te jagen.

Wat dat betreft lijk ik veel op mijn moeder, die dezelfde mentaliteit heeft: volledig betrokken. Mijn vader verliet ons gezin toen ik drie jaar oud was en mijn zus één, en zij was de enige die ervan op de hoogte was.

het moet worden opgeslagen zonder een klacht. Met een boodschappentas en wat kookgerei in haar handen rende ze om 17.00 uur het huis binnen en begon het avondeten klaar te maken.

Als we niets anders te doen hadden, zaten we met een zak chips op de bank en deden niets. Af en toe een wasje doen is voldoende.

In mijn leven heb ik nooit het gevoel gehad dat het mijn moeder op wat voor manier dan ook ontbrak. Ze gelooft dat als je iets doet, het goed doet. Daarom is het belangrijk om voor kinderfeestjes alles uit de kast te halen. Sinds de tijd dat we kinderen waren, heeft ze geen andere relatie met een man gehad.

Ook al heb ik er niet rechtstreeks met haar over gesproken, ik geloof dat ze deze beslissing heeft genomen om zo dicht mogelijk bij ons te zijn.

Jacob derwig ouders

Eerlijk gezegd wist ik niet waar ik mijn toewijding aan kon wijden tot het laat was, heel laat. Pas op mijn eenentwintigste had ik het lef om mijn ware roeping na te jagen: acteren in een theater. Tot dat moment liep ik alleen maar tegen dingen aan. Piano spelen, hockey enzovoort…

Ik deed alles wat je me zei te doen, ook al wist ik niet zeker of ik dat wel wilde. Ik werd ondergedompeld in een wereld die zich uitstrekte van de tennisbaan tot de ijsbaan, en dat was alles wat ik wist.

Bovendien waren we gestationeerd in Dordrecht, de meest ongeïnspireerde stad ter wereld. Een creatieve school in Amsterdam of Het Gooi maakte me jaloers op de kinderen daar. Op zijn minst, redeneerde ik, doen ze iets.

Het probleem was dat ik in het begin niet veel vertrouwen in mezelf had. Ik stond te popelen om het podium te betreden, maar ik was bang om dat te doen.

Toen ik een open dag van een toneelschool bijwoonde, dacht ik meteen: “Oh mijn god, de mensen op deze school zijn zo waanzinnig getalenteerd, daar kan ik nooit tegenop.”

Mijn ouders, die het allebei goed deden op academisch gebied en in het leger dienden, zouden liever zien dat ik een carrière in de rechten of economie zou nastreven. Theaterwetenschap was het compromis.

Jacob derwig ouders
Jacob derwig ouders