Demi vollering ouders
Demi vollering ouders

Demi vollering ouders /\ In Pijnacker runnen haar ouders een tuinbouwbedrijf. Demi Vollering heeft een paar simpele waarheden geleerd: als je wilt slagen, moet je er moeite voor doen. De arbeidsethos van de SD Worx-renner kreeg even de overhand.

Vanuit haar verlangen om te fietsen, maar ook omdat ze de bedrijven waar ze als bloemschikster werkte niet teleur wilde stellen. Drieënhalf jaar geleden werd de knop voorzichtig omgedraaid.

Toen ging het sneller. Haar eerste World Cup-overwinning kwam al in 2019 en ze werd al snel een steunpilaar van het elite-veld van klimmen. Na Luik-Bastenaken-triomf, werd Luik een verkiezing voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokio gehouden. Vollering behaalt het toppunt van haar fietsambities.


Tuinman van beroep, mijn vader. Bij zo’n bedrijf is het altijd veel werk. Mijn vader moet constant alert zijn. Een dag niets doen bestaat niet. Het water geven en eventueel ‘s nachts verwijderen van de bloemen om verstoring te voorkomen is zijn verantwoordelijkheid. Zo is het ons geleerd, dat hard werken beloond moet worden. Het was niet meer dan normaal voor mij om mijn vader te helpen toen ik een kind was.

We hadden niet veel geld te besteden. We moesten alles verdienen wat we hadden. Ik heb me er op geen enkele manier boos of teleurgesteld door gevoeld. Het is altijd mijn mening geweest dat het uitstekend was. Als kind was het belangrijk voor me en het helpt me nog steeds in mijn professionele carrière”, zegt hij.

Demi vollering ouders
Demi vollering ouders


“Flower Design” was de mbo-opleiding die ik volgde. Daarna volgde een periode van twee jaar parttime dienstverband, waarbij ik mijn vader hielp in de tuin en bij verschillende bloemenwinkels. Nadat ik mijn middelbare school had afgerond, besloot ik de volgende twee jaar van mijn leven aan sport te wijden.

Maar uiteindelijk heb ik voor al mijn stageorganisaties kunnen werken. In het begin merkte hij dat ik goed kon fietsen. Aan de andere kant, ik schaatste vroeger en vond dat leuker. Ik had het geluk om te trainen met een plezierige bemanning. Dat ontbrak mij bij het fietsen. Hetzelfde zou van mij kunnen worden gezegd. Mijn systeem had minder last van fietsen. Het ritme van trainen en wedstrijden maken maakte deel uit van mijn schaatsleven.

Fietsen is altijd al een levenslange ambitie van mij geweest. Toen ik een kind was, racete ik met mijn vrienden door de buurt op een eenvoudige fiets. Wielrennen is altijd een droom van mij geweest. Ik ben erin gaan geloven dankzij mijn vriend. Mijn ouders waren niet bijzonder actief in de georganiseerde sport. Vroeger waren het altijd tuiniers.

Mijn moeder was een fervent sportschoolbezoeker die geloofde dat vrouwen op dat moment niet konden fietsen. Ze zegt ook wel eens ‘als ik in jouw tijd jong was geweest, had ik ook willen fietsen’. “Dat was toen nog niet duidelijk”, zegt hij.

In de winter van 2017-2018 had ik een slecht schaatsseizoen. Met andere woorden, ik vestigde geen nieuwe records meer en behaalde geen persoonlijke records meer. Normaal gesproken is schaatsen gereserveerd voor de maanden februari en maart, maar dit jaar ben ik veel eerder begonnen met trainen op de fiets. Ik ging voor het eerst naar Spanje voor een trainingskamp. Dat hielp niet veel, want ik werd ziek terwijl ik daar was.

Vanaf het moment dat ik die winter begon te trainen bij Stefan van Klink bij Swabo ging het echter snel. Weekendtrainingen naar de Ardennen maakten ook deel uit van het trainingsschema van dat jaar. Daar zijn blokklimmen te vinden.

Als gevolg van de verhuizing van mijn vriend naar Zwitserland maakte ik regelmatig reizen naar het land. Deze keer was ik als een raket. Mijn gebrek aan voorbereiding daarop later was alleen maar goed omdat het me veel ruimte liet om te verbeteren.

Demi vollering ouders
Demi vollering ouders